Sinds 12 jaar werk ik als psychiater bij de Kei, een afdeling voor klinische en ambulante behandeling van dakloze en/of zorgmijdende mensen met een lichte verstandelijke beperking in Utrecht. De Kei is een onderdeel van Wier, een behandelafdeling voor Noord Holland, Utrecht en Flevoland, voor mensen met een lichte verstandelijke beperking en ernstige gedrags- en/of psychiatrische stoornissen. Ik ben aan Wier verbonden sinds 1991. Wier is een onderdeel van Altrecht GGZ. Daarnaast werk ik als consulent-psychiater in verschillende instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking.

Fragment uit mijn blog - Afscheid: Dag vogels, dag bloemen, dag Tokkie…

Het is verdrietig om mensen, die jaren intensieve (en dure!) jeugdzorg kregen, te horen beschrijven hoe ze geleidelijk helemaal ophielden om zich te hechten, want de ervaring leerde dat hechten altijd weer uitmondde in een verdrietig maar onvermijdelijk afscheid. Waarmee de opgelopen schade later groter bleek dan de verkregen winst. Onlangs las ik een kort verslag van een promotieonderzoek over hechting, en daarin werd een lans gebroken voor het lang bij dezelfde behandelaar of behandelteam blijven “net als vroeger”. “Hoera”, dacht ik, want net als de onderzoeker heb ik de ervaring dat kwetsbare mensen die met heel veel wisselende instellingen en hulpverleners te maken hebben gehad, uiteindelijk vooral behoefte blijken te hebben aan iemand (of veel liever nog: een groepje, een team), die niet afhaakt, die blijft.

Verbergen